Αδελφότης Κυριών και Δεσποινίδων Ρόδου, Εργάνη Αθηνά
Ρόδος, στην αυγή του 20ού αιώνα… Το νησί, με βαριά ιστορική κληρονομιά αιώνων και πληγές από διάφορους κατακτητές, βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή… Σε δύσκολες συνθήκες για το νησί, τον Δεκέμβριο του 1908, μια συντροφιά γυναικών αρχίζει να οραματίζεται ένα νέο πρόσωπο για την τοπική κοινωνία και αποφασίζει να ιδρύσει ένα Σωματείο με την επωνυμία “Αδελφότης Κυριών και Δεσποινίδων Ρόδου, Εργάνη Αθηνά”. Αρχικός σκοπός ήταν η ανακούφιση την κοινωνίας της Ρόδου από την φτώχεια και την αμάθεια, η πνευματική καλλιέργεια των γυναικών και η αφύπνιση των συνειδήσεών τους για εθνική αποκατάσταση… Έτσι, τον Γενάρη του 1909, γράφεται η πρώτη σελίδα της ιστορίας της Αδελφότητας που έμελλε να καθορίσει την ιστορία του νησιού για την φιλανθρωπική, κοινωνική και πατριωτική δράση της. Δύο γυναίκες πρωτοστάτησαν τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της Εργάνης: επικεφαλής ήταν η διευθύντρια του Καζουλλείου Παρθεναγωγείου Ζωή Βλαχοπούλου – Πολεμικού, μια γυναίκα καλλιεργημένη, η οποία δημιουργεί ένα εργαστήρι, όπου φτωχές κοπέλες διδάσκονται από πεπειραμένες δασκάλες την τέχνη του κεντήματος. Την διαδέχεται η Μαρουλίτσα Βενετοκλέους, κόρη εκλεκτής οικογένειας της Ρόδου και σύζυγος του μεγάλου ευεργέτη Μίνωα Βενετοκλή. Γυναίκα με ευγένεια, κοινωνική ευαισθησία, αρχοντιά και δυναμισμό, που συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο το έργο της προκατόχου της. Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξης του Σωματείου, το εργαστήρι αναπτύσσεται και δημιουργούνται εξαιρετικά εργόχειρα προς πώληση με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την στήριξη οικογενειών. Καλλιεργείται η ιδέα της κοινωνικής προσφοράς, της εθνικής αποκατάστασης στις συνειδήσεις των ανθρώπων και παρουσιάζονται ροδιακά έθιμα μαζί με διαλέξεις πολλών πνευματικών ανθρώπων της εποχής.
ΙΤΑΛΟΚΡΑΤΙΑ
Όλες αυτές όμως τις δραστηριότητες παρακολουθούν με μεγάλη καχυποψία οι Ιταλοί κατακτητές, οι οποίοι βρίσκονταν ήδη στο νησί από το 1912… Η έλευση του αυταρχικού τετράρχη Cesare Maria de Vecchi τη δεύτερη περίοδο της Ιταλοκρατίας, η επικράτηση του φασισμού και η συστηματική προσπάθεια αφελληνισμού, οδήγησε με ένα διάταγμα στη βίαιη διάλυση της Αδεφότητας, κλείνοντας έτσι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της.Μετά όμως το τέλος του πολέμου, επανιδρύεται το 1946 το Λύκειο Ελληνίδων της Ρόδου με πρωτοβουλία της αείμνηστης Αγγελικής Καζούλλη, ως διάδοχο Σωματείο της Αδελφότητας Κυριών, παίρνοντας τον τιμητικό υπότιτλο “Εργάνη Αθηνά”, ενώ η συγκινητική παρουσία του την ημέρα της Απελευθέρωσης, γεμίζει τις ψυχές των ανθρώπων με περηφάνεια… Οι γυναίκες συνέχισαν το έργο τους κρυφά διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην αντίσταση μέχρι την απελευθέρωση.
Απελευθέρωση Δωδεκανήσων Επανίδρυση και Επαναλειτουργεία
Επαναλειτούργησε το 1947, με στόχο την εξάπλωση του λαϊκού πολιτισμού.
ΣΗΜΕΡΑ
Στο Λύκειο Ελληνίδων, έχουμε στόχους, έχουμε όνειρα αλλά κυρίως αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε, μαζί με ένα βαρύ χρέος: να σταθούμε αντάξιες όλων των προκατόχων μας σπουδαίων γυναικών και να υπηρετήσουμε αυτόν τον σημαντικό Λαϊκό Πολιτισμό με υπευθυνότητα, αθόρυβα και πολύ ουσιαστικά, αλλά και με πολλή μελέτη και έρευνα.